harfe del
یا حق
سلااااااااااااام... میدونم نبودم شاکی نشید قهرم نکنین تنهامم نزارین.. البته الان اومدم باز معلوم نیست کی بیام.. راستی تولد ایمان یا همون imax رو تبریک میگم .. این پستم فقط واسه دلجویی بود بازم میگم تنهام نزارین سعی میکنم زود بیام
آنگاه که به خورشید پشت کنی جز سایه ی خودهیچ نخواهی دید... جبران خلیل جبران
فعلا یا علی
سلام! بدون مقدمه ميرم سر اصل مطلب.....
ماراباصداي چك چك آب شكنجه مي كنند تا به ناپاكي آب اعتراف كنيم
خاك! تو طاقت زيبايي اش را نداري، مي دانم مبادا در آغوشش بگيري كه ناپاك خواهي شد
جلوي جوخه اعدام كه آتش گفتند تازه يادش آمد بي گناه است
اين شهر ، شهر من است؟ يا غريبه ام ؟ من با تمام مردم دنيا غريبه ام الا تو كه با من غريبه اي
اگرطناب دار موهاي تو باشد اعتراف مي كنم
اين شهاب ها بوسه هاي گرم ستاره ها هستند ، براي هم پست مي كنند وگاه اشتباه به زمين مي رسد
یا حق
سلام، ببخشید دیر شد، به خاطر مشکلاتی نتونستم بیام این پستم مربوط به محرمه و یکی از نوشته های خودمه اما یه ذره دیر شده...
سيب، حرم، صداي ضجه ي كودكان، صداي هق هق مادران، صداي گريه ي پدران
سيب، حرم، صداي فريادهاي الله اكبر
سيب، حرم، صداي خنده هاي ظالمان
سيب، حرم، صداي ناله ي مظلومان
سيب، حرم، صداي گريه ي باران
سيب، حرم، صداي زوزه ي باد
سيب، حرم، صداي... ولي اين بار، سكوت و سكوت و سكوت
ديگر نه صداي گريه اي مي آيد و نه خنده اي، نه صداي زوزه ي باد به گوش ميرسد و نه گريه هاي سوزناك باران، تنها صداي كودكي مي آيد كه از سر تشنگي نگاهش را به چشمان پدرش دوخته، اما...
آري، بار ديگر محرم فرا رسيد، محرم كه مي آيد صحراي كربلا، گلوي خونين علي اصغر، چشمان محزون زينب، چهره ي نگران و مضطرب حسين،خيمه هاي آتشين و خاك هاي خونين، در مقابل چشمان همه ظاهر مي شود و ناخودآگاه بر روي گونه هاي مردم اشك جاري مي شود.
محرم كه مي آيد، تمام كوچه ها هم به خاطر غريبي حسين سيه پوش ميشوند، محرم كه مي آيد مردم به يك حال و هواي ديگر ميروند و نگاه هاي محزونشان، گونه هاي خيسشان، دستان لرزانشان، بيانگر غمي ست كه در دل دارند و گويي خود در صحراي كربلا و در ميدان جنگ بودند؛
محرم،غريبي حسين، مظلوم بودن حسين، تشنگي ياران حسين، گريه هاي غريبانه ي كودكان امام حسين را به ياد مي آورد؛
محرم، ظلم و نيكي، ظالم و مظلوم، گريه و خنده، سيري و گرسنگي را به ياد مي آورد؛ محرم خاك و خون، جنگ و جشن، تنهايي و غربت، غم وشادي، اشك و لبخند، سيماي دختري نگران برادرش را به ياد مي آورد.
محرم همه را به ياد حسين مي اندازد، حسيني كه هم غريب بود و مظلوم، حسيني كه نگران بود و هم محزون، حسيني كه جنگيد و به شهادت رسيد.
حسيني كه معناي تشنگي را واقعا فهميد.
پس محرم را به ياد ظهر عاشورا مي گرييم و براي غريب و مظلوم صحراي كربلا عزاذاري ميكنيم.
سيب، حرم، صداي گريه ي مردم عاشق حسين،
سيب، حرم، و فقط صداي گريه ي خدا...
یا علی ارمغان
یا حق
" دلم گرفته است،دلم عجیب گرفته است. و هیچ چیز، نه این دقایق خوشبو،که روی شاخه ی نارنج میشود خاموش، نه این صداقت حرفی، که در سکوت میان دو برگ این گل شب بوست،نه هیچ چیز مرا از هجوم خالی اطراف نمیرهاند. و فکر میکنم که
این ترنم موزون حزن تا به ابد شنیده خواهد شد" سهراب سپهری چرا هیچ وقت همه چیز باب میلمون نیست... خسته شدم از همه چی.. دلم از همه گرفته.. حتی از خودم دلم از خودمم گرفته، خدا بگو بهم چی کار کنم آخه بازی کردنم اجباری نمیشه وقتی وجودت باعث ناراحتی خودته و بقیه است پس بودنم صلاح نیست...
خدا دلم گرفته به کی بگم؟... کمکم کن.. خدایا خودت میدونی سخته بتونی سر همه رو شیره بمالی پس کمکم کن ... کمکم کن.. کمکم کن...
ارمغان... یا علی
یا حق
سلام دوستان..
راستش اومدم یه تشکر ویژه مخصوص و داغ از حمید بکنم به خاطر زحمتایی که کشید واسه وبلاگم واقعا دستش درد نکنه.. حالا اگه خدایی متنای من ارزش نظر دادن نداره کارای حمید که داره هوم؟؟ چی میگی؟؟
دومین مطلبمم راجع به سوال دوستان بود یکی پرسید که فقط تو وبلاگت شعر مینیویسی؟؟ باید عرض کنم که نه چون گفتم و نوشتم که حرف دل حالا این حرف دل یا شعر یا داستان یا متن ادبی یا اقتصادی! یا فرهنگی یا ورزشی یا چرت و پرت شایدم هجو!!!
خلاصه من تنوع دوست دارم فقط با یه موضوع سعی میکنم نرم جلو. یه دوست دیگم پرسیده بود که این شعرا رو خودت میگی؟؟!!!!
آره به قول معروف ۲ بار خودم ميگم اين شعرا رو!!! نه من شعر نميگم اين دوستمون معلومه كه فقط اومده تو وبلاگ و رفته و خوب نديده چون من زير هر متن يا شعر اگه اسم نويسنده و شاعرو بدونم مينوسيم زير متنايي هم كه اسم خودم رو نوشتم مال خودمه خلاصه اينكه دست همتون درد نكنه مخصوصا حميد عزيز محرم رو هم به همه تسليت ميگم ...
ته چشم هاي تو خدا شيطنت ميكند
ته دل من شيطان خدايي...
يا علي باي
یا حق
مغموم تر از هر برگی که از شاخه جدا میشود و اسبی که در راهی نا آشنا در باران ره میسپارد
اندوه آوارگی با من است... دلم اگرچه از عشق روشن اینک بی روی تو
خورشید گرفته است و تیرگی کسوف با من است بی تو زندگی تلخ تر از
شرمی ست مستمر ... کدام اندوهت را بگریم؟؟..
نبودن یا دربند بودنت را؟...
"موسوی گرمارودی" یا علی
یا حق
سلام..
یه متن خوشگل دارم از جبران خلیل جبران واسه اونایی که میخوان بدونن عشق چیه؟!
.. عشق همانگونه که شما را میپروراند شاخ و برگتان را هرس میکند،همانگونه که از قامتتان بالا میرود و نازکترین شاخه هایتان را که در آفتاب میلرزند،نوازش میکند،به زمین فرو میرود و ریشه هایتان را که به خاک چسبیده اند میلرزاند. عشق شما را همچون خوشه های گندم برای خود دسته میکند، میکوبدتان تا برهنه تان کند، سپس غربالتان میکند تا از کاه جدایتان کند آسیابتان میکند تا سفید شوید، ورزتان میدهد تا نرم شوید، آنگاه شما را به آتش مقدس خود میسپارد تا برای ضیافت مقدس خداوند نانی مقدس شوید...
محبوبم اشکهایت را پاک کن زیرا عشق که چشمان ما را گشوده و ما را خادم خویش ساخته
موهبت صبوری و شکیبایی را نیز به ما ارزانی میدارد..
حالا اگه مردشی و میتونی یه یا علی بگو و دست عشق و بگیر..
یا علی بای
شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی تو را با لهجه ی گلهای نیلوفر صدا کردم
تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم،
پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس
تو را از بین گلهایی که در تنهاییم روییدند جدا کردم
و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی دلم حیران و سرگردان چشمانیست
و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم
این بود آخرین حرفت و رفتی...
و من بعد از عبور تلخ و غمگینت، چشمهایم را به روی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم
نمیدانم چرا رفتی؟ نمیدانم چرا...؟
شاید خطا کردم و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی نمیدانم کجا..؟ تا کی..؟ برای چه..؟
ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت
و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه برمیداشت تمام بالهایش غرق در اندوه غربت شد
و بعد از رفتنت آسمان چشمهایم خیس بار ان بود و بعد از رفتنت انگارکسی حس کرد
من بی تو تمام هستیم از دست خواهد رفت
کسی حس کرد
من بی تو هزاران بار در لحظه خواهم مرد
و بعد از رفتنت دریاچه بغضی کرد کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد
و من با آنکه میدانم تو هرگز یاد مرا با عبور خود نخواهی برد
هنوز آشفته ی چشمان زیبای توام برگرد...
برگرد و ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد. و بعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت:
تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو که در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم
و من در حالتی مابین اشک و حسرت و تردید کنار انتظاری که بدون پاسخ و سرد است در امواج پاییزی ترین ویرانی یک دل میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر
نمیدانم چرا....؟
شاید به رسم و عادت پروانگیمان باز برای شادی و
خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت
دعا کردم...
یا علی بای
یا حق
آب اگرچه بی صدا ترین ترانه بود تشنگی بهانه بود
من به خوابهای کوچک تو اعتماد داشتم
چشمهای عاشق تو را به یاد داشتم
میوزید عطر سیب سمت خوابهای ساده و نجیب
من به جستجوی تو در هوای عطر بوی تو
رفت و آمد کبود گاهواره ها زیر چتر روشن ستاره
تا هنوز عاشقم تا هنوز صبر میکنم
ابر میرسد باد مویه میکند چکه چکه از گلوی ناودان یاس تازه میدمد
تا هنوز تشنه ام تا هنوز تشنگی بهانه است آب بی صداترین ترانه است...
لالایی گریه ی بارون تو این گلخونه ی ویرون
بریز نم نم ببار آروم رو یاس تازه ی گلدون
لالا نازک مثل پونه لالا دلگیرو بی خونه
گل من تشنه و تنها اسیر این خیابونه
لالا لالا دلم تنگه لالایی گریه کن بارون
لالا لالا ببار آروم لالایی با دل پر خون
لالا فانوس چشم او گل نیلوفر من شد
نور خورشید سرگردون چراغ آخر من شد
مثل ابری که میناله مثل بادی که میخونه
ببین تنها تو رو دارم تو این دنیای وارونه
لالا لالا دلم تنگه لالایی گریه کن بارون
لالا لالا ببار آروم لالایی با دل پر خون
لالایی باد سرگردون لالایی باغ ویرونم
لالایی لاله ی غمگین لالایی بید مجنونم
تو این بی آب و آبادی تو این ویرونه ی تنها
بخواب آهسته آهسته گل نیلوفر زیبا
لالا لالا دلم تنگه لالایی گریه ی بارون
لالا لالا ببار آروم لالایی با دل پر خون...
شاعر: عبدالجبارکاکایی
خواننده: فریدون آسرایی
یاحق
روزها از پی هم میگذرند،سرگردان و بی هدف،نمیدانند با سپری شدنشان دل بعضیها را به درد می آورند و بعضیها هم بی تفاوت به سبقت گرفتن آنها مینگرند.
لحظه ها،ساعتها،دقیقه ها،ثانیه ها،میگذرند کسی باخته است که افسوس گذشته ها را بخورد و غوطه ور در زمان های سپری شده حال را به فراموشی سپارد. زندگی بازی ها دارد زندگی برد و باخت ها را به همراه دارد، زیبا ترین و زشت ترین بازی آن عشق است، هیچ وقت برای عشق تعریف معین نمیتوان یافت زیرا عشق،مرز بین خوبی و بدی، مرز بین ناآرامی و آرامی،عشق پاکی و نا پاکی، با هم بودن و جدایی، علاقه و نفرت است.
عشق یعنی ای کاش ها و افسوس ها، در عین حال شاد بودن و بی خیالی، عشق یعنی سراب هرچه بدوی به واقعیت عشق نمیرسی، و راز آن را کشف نمیکنی، رسیدن و کشف کردن راز آن یعنی خدا.
هر وقت توانستی از عشق های زمینی به واقعیت عشق برسی، یعنی عشق برتر و پاک را از آن خود ساخته ای و آن عشق به خداست آن وقت است که عشق تو رنگ و بوی آسمانی به خود میگیرد.آن وقت است که عشق تو یک احساس خاص یک آرامش خاص یک شاذی خاص به همراه داردعشق تو میشود مانند آسمان هفتم پاک پاک بدون ذره ای غبار، زلالی و پاکی عشق را آن وقت میبینی، رنگ واقعی عشق را آن وقت میبین، راستی به نظر تو رنگ عشق چه رنگی ست؟ آیا رنگ عشق را میتوان در جعبه ی مداد رنگی نیز یافت؟
پس هر وقت به اوج اوج آسمان رسیدی رنگ عشق را خواهی دید، رنگ عشق یعنی رنگ خدا.
عاشق تنهاست و غمگین، عاشق شاد است و سرشار از علاقه، عاشق نیاز دارد نیاز به عشق، و عشق پر است از محبت و یکرنگی و دورویی و نفرت. بازی عشق یعنی قمار تا آخر بازی برنده و بازنده معلوم نیست، تنها کسی برنده است که عشق او توأم با گذشت و فداکاری و خالی از حسد باشد.
ثانیه ها و دقیقه ها و ساعت ها و لحظه ها و روزها میگذرند و و تو خود را در آیینه ی زندگی مینگری که آیا عاشق شده ای؟؟...
ارمغان
